Σελίδα χωρίς τίτλο

Παίρνω ότι μου δόθηκε
Παίρνω ότι περίσσεψε του χθεσινού μας αύριο
Το ρούχο που φόρεσα με κρυώνει
και είσαι μακριά
Τέλεσα μόλις μια θυσία
που δεν άξιζε
Θύτης και θύμα
Με λέξεις που πληρώνονται
μα δεν πληρώνουν
κυνηγάω τον κόσμο
Το γέλιο σου εξεγείρεται
Δεν έχει ανάγκη συγκατοίκους και κορσέδες
Κρύβεται στα δωμάτια
Σε θέλει να παραφυλάς

Advertisements

Κάδρο

Μια κούφια απεικόνιση
της αυστηρής επιθυμίας για ζωή
διακοσμεί τον ένα και μοναδικό τοίχο
Πίνουμε στο αύριο και αποδεχόμαστε την ήττα μας
Η πληροφορία κατέλυσε τα πάθη
Μα το νέο θεριό δεν υπερβάλει όταν λέει πως σε θέλει εκεί
Ύπνωση και προσταγή
Σημάδια σε πρόσωπο και σώμα, χωρίς αρχή
Ίσως να φταίει που κάποτε δεν υπήρξαμε
Και  τώρα όλα συνδέονται
Οι πόλεις μεγαλώνουν
Ο κόσμος μικραίνει
Ο ήλιος δύει
Το δωμάτιο περιστρέφεται

Άτιτλο

Φθινόπωρο
Επαρχία
Τα κύματα σε βρίσκουν στην πόλη
ατενίζοντας το παρόν
(στην καινούρια του έκδοση)
Διάλεξες το μέρος
Σου δώσαν την ώρα
Όλα λάθος
Λάθος μέρος
Λάθος ώρα
Σωστό φιάσκο
Πέφτει η νύχτα
βαριά σαν ξυράφι
Η κάφτρα σου φάρος
Λιμάνι το ποτήρι σου να δέσεις
Τι ξεφτισμένοι κι αν είναι οι κάβοι σου
Η ώρα κοντεύει
Στο ναυπηγείο στήσανε γιορτή
Χέρια που σε λατρέψανε
Αλληλοτρέφεστε ζωή•
και θάνατο

Δεν ξέρω αν έχει πιο κάτω (αλλά νομίζω πως ναι)

Σερβίρω μηνύματα και εικόνες πλαστές
στης ανεξίτηλης μοναξιάς σου τους ναούς θυσία
Σερβίρω θάνατο πρωινό
με γάλα κρύο και αίμα που βράζει
Της εμπιστοσύνη σου άνθρωπος
για τα πάθη σου τα ληγμένα
Της εσωστρέφειάς σου καταδίκη
Σειρά δεν μπαίνει
Καυτηριασμένες απολήξεις
Τα αύριο
Αγκίδες σε νύχια φαγωμένα
Ανακοινώσεις στη γλώσσα των νεκρών
Στα υπόγεια του σταθμού παζάρι για κωλόχαρτο
σε μια κοινωνία δυσκοίλια
Ένα φλασκί με βότκα που καίει ποτέ δεν ήταν αρκετό
Το μπαρ των ασωμάτων κατέβασε ρολά
Μόνο μην πεις πως μας παράτησα

Το επόμενο βήμα

Το επόμενο βήμα
μετέωρο ή όχι φυλακίζεται πρώιμα
Δεν ξέρω αν υπάρχει ζωή εδώ
ή αν επρόκειτο για ξύπνημα εκτός εποχής
μα τα τραγούδια σκορπάνε φορμόλη
και μυρουδιά από κάρβουνο
Νοιώθω τον χειμώνα στα χείλη μου
και στα κατεβασμένα στόρια
Στο ντιμάρισμα της λάμπας
και στην ανάσα, βεβαρημένη από νωρίς
με αλκοόλ
Η πραμάτεια του περιπτερά
απλωμένη
πλασάρει θάνατο με κέρδος θάνατο
Επιστρέφω στον άνεμο και ορκίζομαι στα φύλλα
Πριν πέσουν
να αποστάξω τις πίκρες μου
να θυμάμαι να ζω

Καρδιά από μπετό και τραύμα

Τσιμεντένιε άνθρωπε, καλημέρα!

Το φτωχό σου χαμόγελο κρεμάστηκε στο φως
και η πνιχτή σου αίσθηση αρνείται να ξεστρατίσει

Άγγελοι με στόματα στεγνά
και σώματα τρυπημένα από τη λύσσα
στη στιγμή σου τρυπώνουν

Αρρώστια ισοδύναμη

Κάποιοι το πιστεύουν
πως καταντήσαμε γελοίοι
κι εγώ κι εσύ
και μας ακολουθούν σπασμοί

Σφίγγω με τις παλάμες τους κροτάφους μου
γνωρίζοντας τι θα ακολουθήσει

Ψέμα

Ποτέ δεν γνωρίζαμε τι θα ακολουθήσει
Είναι οι πιθανότητες
σχεδόν είναι πάντα υπέρ μας

Η Ζωή ξέρει τι θέλουμε

Ανάξιοι να ποντάρουμε σωστά
καίμε μονάχα τα τσιγάρα και τα σπλάχνα μας
Αδύναμοι μπροστά στην ευθύνη
φυλάμε τα ρούχα και ξεσκίζουμε τις ψυχές μας

Και οι άγγελοι τρυπώνουν

Ποταμοί τσακίζονται σε τσιμέντινες οδούς
χωρίς ανάσα

Δυο φορές πέθανα
και μία τρεις
καθώς γεννήθηκα μία για να ζήσω

Και σε ρωτώ
Ποιός και με ποιόν είσαι
Εσύ και οι άλλοι

Και η επ ανάσταση
μόνη της
στα επείγοντα