Ένα ψέμα παραπάνω

(στον Κ.Π.)

Μοιραζόμαστε ένα σωρό χαμένα δευτερόλεπτα

και χιλιάδες σιωπές

που δεν βρίσκουν το σθένος να εκκολαφτούν

Η αλήθεια είναι ένα ψέμα παραπάνω

Θα σε σηκώσει απ το γαμημένο παλιομοδίτικο

σκαμπό,

θα τινάξει τα μάτια σου σε κάποιον

ακάλυπτο,

θα σε ζαλίσει σαν μια μπύρα ζεστή

μια κρύα νύχτα

που θα ‘ναι ακόμη νωρίς για παραδείσους

και θα κάψει τα χείλη σου

σαν το τσιγάρο,

το καπνισμένο σε δυο τζούρες

Όλα υποφέρουν

για μια ακόμη ευκαιρία

Όλοι κοιτάν να γαμήσουν

ό,τι  απέμεινε όρθιο

Βροντοφωνάζουν παρών

μπροστά σε κάθε αποτυχημένο θαμώνα

Κάπου ξεχαστήκαμε ∙

ακατάλληλες ώρες,

ακατάλληλοι άνθρωποι,

άντρες,

γυναίκες

Κι ένα ψέμα παραπάνω

είναι ό,τι ακριβώς μας χρειάζεται

Ένα ψέμα και λίγη ακόμα αγάπη

Ένα ψέμα κι ένα ακόμη ποτό

(Ακούμε στο ίδιο όνομα)

Η αλήθεια είναι ένα ψέμα παραπάνω

Ανοίγει πόρτες

κι ασφαλίζει αυλές

Κάθε επιστροφή κρύβει το τέλος

μιας επανάστασης

Το μαρτύρησαν όλα απόψε

12ος

Καυτό γυαλί,
είναι ένα κονιάκ στην αρχή του χειμώνα
Καυτό γυαλί,
είναι μια πάροδος χαμένη ∙
ένας επόμενος τόνος
και τα ξερατά του άγριου ζώου
στο πεζοδρόμιο.
Οι βαριές νύχτες του Δεκέμβρη
είναι καυτό γυαλί
Το τραβηγμένο γέλιο της μέθης
και το οριστικό χτύπημα,
μέχρι το επόμενο

Είναι καυτό γυαλί
οι ανάσες πριν την εκσπερμάτωση
Καυτό γυαλί
στη χούφτα του μέλλοντος
Είναι η αιώνια θλίψη
που περπατά στις μύτες
μέχρι κάπου να βρει να σκαλώσει

Είναι καυτό γυαλί,
όταν όλα είναι εκεί
και δεν νιώθεις τρόμο
Η αγάπη είναι καυτό γυαλί ∙
και η συνέχεια, συνέχεια,
συνέχεια.

Εκτός δικτύου

Πού ‘ναι ρε τα ποδήλατα;

Να τρέχουν τις κατηφόρες

Να σμπαραλιάζονται

Να ‘ναι βαθιά η κάθε πληγή

Τόσο, που αίμα να μην τρέξει

Να ‘ρθει στα ίσια το τιμόνι

Σπίτι να γυρίσουμε

Να ξεπλυθούμε

Πονεμένοι

Και ήδη ελεύθεροι

Κανείς να μην τολμά αυτό να αμφισβητήσει

Να κλείσουν οι πληγές

Να μείνουν τα σημάδια

Και θες τώρα εσύ

Λες, αποτάσσεσαι το παρελθόν

Και παλεύω εγώ στα ίσια να φέρω το τιμόνι

Βράδυ με ήρωες

Μη βάλεις τόνομά σου πουθενά
Δούλεψε σκληρά και κλώτσα τα όλα
Γύρε το κεφάλι
εκεί που κανείς δεν ακούει
Ακατόρθωτο είναι αυτό που δεν θα συμβεί
κι όλα ταυτόχρονα θα τρέχουν
Το άπειρο εξοντώνει τις θεωρίες
και οι τροχαλίες όλο και μικραίνουν τη διαδρομή
Κανείς

Δύο ποιήματα πιο πέρα (ένα εκτός εποχής, ένα πάντα επίκαιρο)

(Άνοιξη, μετά τη βροχή)

I ποίημα

Άνοιξη, μετά τη βροχή…
Το χώμα εύφορο, μαλακό,
εύπλαστο σαν νέα ζωή.
Πράσινη μικρή όαση παίρνει το μάτι σου
στα κίτρινα φώτα της πιλοτής,
ξάγρυπνα κι άψυχα.
Επιστροφή.
Πίσω από μια Παναγιά ένα ροδοπέταλο
πεσμένο, μωβ∙
τέσσερις τα ξημερώματα.
Ο φάρος του απορριμματοφόρου
χρωματίζει τους τοίχους
έξω απ’ το υγρό ακόμη παράθυρο.
Ντυμένα τα σπίτια γύρω
περιμένουν την αυγή.
Και ξάφνου έρχονται στο νου ψυχές
που λησμόνησαν τις λέξεις.
Ποια άνοιξη να ονειρεύονται του κόσμου ετούτου
οι απορριφθέντες
που δεν γνωρίζουν τώρα εποχές, επιστροφή∙
μόνο πόλεμο;
Άνοιξη, μετά τη βροχή…
Κάποιοι ουρανοί δεν έχουν πια χρώματα.

20/04/2019

*  πρώτη δημοσίευση εδώ https://exitirion.wordpress.com/2019/05/28/vasilis-nikolopoulos-1poem/

(Ο Άνθρωπος ενώπιον του θανάτου)

Εσύ

Η νοτισμένη σου αύρα
Αυτή η μισαλλόδοξη ομορφιά σου
Ποιο  δάκρυ λευκό
να προσβάλει τον μανδύα σου
καθώς μοχλεύεις το αύριο
Εσύ
Το σίγουρο του μέλλοντος φιλί
Αυτή η Θεία συνάντηση
που δεν σε αρνήθηκε
Εσύ
Τρομερέ επιστάτη
που μια μέρα δεν έλειψες
δηλώνοντας ασθένεια
Εσύ
Εραστή των ονείρων
που κρεβάτι δεν γνώρισες
μα σε νιώσανε  οι έφηβοι
απ’ τα σανίδια τους
τους ρόζους να ρουφάς
Εσύ
Που τη ζωή λάτρεψες
σαν  χαμένη πατρίδα
Πες μου,
θες να μιλήσουμε για ήττες;

8/11/2018

*  πρώτη δημοσίευση εδώ https://surrealistsalonik.wordpress.com/2018/12/03/%ce%bf-%ce%ac%ce%bd%ce%b8%cf%81%cf%89%cf%80%ce%bf%cf%82-%ce%b5%ce%bd%cf%8e%cf%80%ce%b9%ce%bf%ce%bd-%cf%84%ce%bf%cf%85-%ce%b8%ce%b1%ce%bd%ce%ac%cf%84%ce%bf%cf%85-%ce%b5%cf%83%cf%8d/

*  το ποίημα συμπεριλαμβάνεται στο περιοδικό «ΚΛΙΒΑΝΟΣ» – επιθεώρηση γραμμάτων και τεχνών – Υπερρεαλιστική Ομάδα Θεσσαλονίκης,εκδόσεις ΡΩΜΗ

Το μπαρ των ονείρων σου

Δεχόμαστε κάρτες, ρολόγια, δόντια χρυσά, σφραγίσματα και δαχτυλίδια. Επιταγές, αυτόγραφα, σκουλαρίκια και αριθμούς τηλεφώνων γραμμένους σε σόλες παπουτσιών. Μυστικά, ποιήματα και μυστικά ποιήματα, προβλέψεις για το τέλος του κόσμου και άλλα στοιχήματα. Δεχόμαστε αγκράφες και υποσχέσεις. Μετρητά και αμέτρητα βρυσίδια και σάλια. Δεν μας πιάνει τίποτα ∙ νόμοι, ποτά, παρουσίες και τσιγάρα. Ίσα που την ακούμε στη λέξη ¨θάνατος¨. Mε τόσα τιμαλφή ικανοί είμαστε να ζήσουμε για πάντα. Δεχόμαστε στάσεις πληρωμών και ανταποκρίσεις δρομολογίων. Παραγγελιές χωρίς κεράσματα και σπασμένα γυαλιά στα μπράτσα και τα μάτια μας ∙ ξοφλημένους διαλόγους. Παριστάνουμε τον μπαμπά και τη μαμά. Τα χαμένα αδέρφια, τους πληρωμένους έρωτες,  αυτούς που γίνανε στάχτη στο φως. Ακούμε φωνές απ’ τα υπόγεια, σπέρνουμε πτώματα και θερίζουμε νότες που προκαλούν διαταραχή. Ανασκάβουμε το παρελθόν ψάχνοντας τη γείωση. Στο τέλος της νύχτας, στο φως του καντράν και στο μουγκρητό της μηχανής, κρύβεται όση αγάπη μας απέμεινε.

Προσωπική Χρήση

Δειλή και αδίστακτη ∙
η μάζα.
Τρέφει επιθυμίες και βουρκώνει ∙
σαν προδότης Aπόστολος.
Αυτή η βλέψη στο σύντομο,
ενώ ευδοκιμεί η υποψία κι ο θάνατος.
Άγνωστοι εις τους αιώνες
των αιώνων.