ΉΤΑΝ ΜΕΣΗΜΕΡΙ

Ήταν μεσημέρι,
σχεδόν καλοκαιριού,
όταν ξέχασα το πρόσωπο μου
στον καθρέφτη.
Το προσωπείο μου το πήρα.
Και να θελα να το λησμονήσω
αυτό δεν μ αφήνει.
Με ακολουθεί
σαν πιστό σκυλί.

Παραλλαγμένος και σκεπτόμενος
τη φυσική ανακολουθία
των πραγμάτων
ξεπάρκαρα τις ρόδες μου,
που τελευταία έχουν χάσει
λίγη απ την αίγλη τους
και βραχνά ανταποκρίνονται
στις προσδοκίες μου.

Όταν έφτασα ήταν όλα εκεί.

Είκοσι και κάτι χρόνια
κυκλοθυμικών περιδινήσεων,
αναζητήσεων και πισωπετάματος,
χωρίς επετειακούς ενθουσιασμούς.
Τα κεράκια είναι για τα παιδιά.
Και για τους νεκρούς.
Και για τους νεωκόρους,
να τα σβήνουν γρήγορα,
πιο γρήγορα κι από όσο κάνει
ένα άστρο να πέσει.
Πριν προλάβεις, ο πιστός, να πεις αμήν.

Οι δερμάτινες τσέπες
που με ακολουθούσαν,
για να ζεστάνουν αργότερα
τον άλλο μου εαυτό,
άρχισαν να αραδιάζουν εμπρός μου
αντικείμενα φανερών και απόκρυφων
πόθων.
Τα προσωπικά μου λάφυρα.

Αρχίζω και θυμάμαι.
Θα περιμένω να σχολάσω.

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΑΝΩΘΕΝ

Στο  σπίτι  απέναντι

κάποιος έκλεισε τα εξώφυλλα

για να πεθάνει μόνος .

«Πληροφορίες άνωθεν»,

έγραψε στην πόρτα της σκάλας.

Δεν μίλησε ποτέ ξανά.

Ίσως τις αναζήτησε πρώτος.

 

Λες κι ευχαριστώ

Η μιζέρια
είχε πάντα γεύση σπιτική.
Δοσμένη με αγάπη
και πάντα
με τα πιο αγνά υλικά.
Αξιοσημείωτο είναι  πλέον
πως νιώθουμε σχεδόν παντού
σαν στο σπίτι μας ~
ή σαν στο σπίτι κάποιου άλλου.
Κάποιου οικείου
Κάποιου αφεντικού
Κάποιου φίλου
Κάποιου περαστικού
Που η κυρά
του τύλιξε δυο κομμάτια
για το δρόμο,
ή για να βγάλει τη βάρδια.

Πόσες φορές να αρνηθείς τέτοιο κέρασμα;

ΝΟΤΙΑ ΤΗΣ ΔΥΣΗΣ

Ήττα μας φίλεψαν και απόψε αδερφέ μου.
Μας διάβασαν καλά πριν πράξουν.
Πνιγμένοι σε σκόνες
που μόνο θάνατο θυμίζουν
φλερτάρουμε με είδωλα
μιαν ανάσα πριν τη δύση των πάντων.
Θυσιάζουμε ιδέες στων πράξεων το βωμό
για να αλλάξουμε.
Μα πώς κάποιοι άλλοι να γίνουμε;
Γιατί να μας μισήσουμε ξανά;
Μια φορά φτάνει.
Οπότε φύσα κι εσύ όπως θες άνεμε
κι εγώ δεν θα θυμάμαι καν αν με πρόδωσες.
Τα φιλιά έχουν στερέψει καιρό τώρα,
οι γλώσσες δεν μιλάνε πλέον,
καταπίνονται ή γλύφουν.
Ας κοιμηθούμε νιώθοντας νικητές.
Ποτέ δεν τερματίσαμε πρώτοι.
Μόνο στα όνειρά μας.

ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΑ

Μικροαντικείμενα
εδώ κι εκεί, μας θυμίζουν.

Μικρές ταυτότητες.

Συνδέσεις
χωρίς τεχνική υποστήριξη.

Κενά μνήμης
εκπληρωμένης προσαρμοστικότητας.

Όνειρα
με ημερομηνία λήξης.

Καθόλου άσχημα.

ΥΓΙΗΣ ΔΙΑΣΤΡΟΦΗ

 

Χορτασμένοι
και γεμάτοι αμφιβολίες
κινήσαμε
καθώς έπεφτε η νύχτα.
Δεν μας πήρε πολύ
να σιγουρευτούμε
πιστεύοντας στο ένστικτό μας.
Έπρεπε να γίνει απόψε.

Κρεμαστά φώτα μικρών σπιτιών,
με κάμαρες κρυφές
που όλοι μοιράζονται,
φανερώνουν μια ξεχασμένη πλευρά .
Μας προσγειώνουν
με ανακούφιση
στο πριν, το μετά και το τώρα.

Μεσοτοιχίες στέλνουν
αναστεναγμούς στα
έγκατα της γης,
κούφιας και ακανόνιστης.
Σκιές παράλληλες,
ενός αθέατου μικρού θεατρικού,
πάλλονται
στο ρυθμό τους.

Προσπερνάμε
αναγνωρίζοντας, διαλογιζόμενοι,
αξίες πανάρχαιες.

Παρκάρουμε σε μπάρες
έτοιμες να αρπάξουν φωτιά,
λουσμένες στο ίδιο τους
το οινόπνευμα.

Κανόνες,
γραμμένοι συνθηματικά
σε τοίχους νωπούς
και ραγισμένους,
θυμίζουν τουαλέτες απόγνωσης
σε στρατώνες
που ανθίζουν τα πτώματα .

Κανόνες υγιούς διαστροφής.
Τσιγάρα σβησμένα σε
βιταμίνη c.
Πρόσωπα χαρούμενα
με δόντια σαπισμένα.

Τραβηχτήκαμε
να γλυτώσουμε τις φλόγες,
μα πέσαμε σε μπόρα
που μας τσάκισε.

Γόνοι παρανόμων
και αθώοι ληστές
θα χρεωθούν την κατάντια μας,
θα φτύσουμε τα τελευταία πειστήρια
της παρουσίας μας
και θα σιγήσουμε επιστρέφοντας.

Τους τοίχους που μας γέννησσαν
θα χαιρετίζαμε,
μα τους κατάπιε κι αυτούς η βροχή.