Τόλμα να κλέψεις μια άνοιξη (μικρή συλλογή)

Ι

Αν δεις να φεύγουν τα πουλιά
άσε ένα κομμάτι σου να φύγει μαζί τους μακριά
Τους ανθρώπους αν δεις να φεύγουν μην επιμένεις,
κράτησε ό,τι με άνοιξη σου μοιάζει

ΙΙ

Έχω ένα σπίτι φυλαγμένο μακριά
έξω απ τον κόσμο
με δυο παράθυρα να βλέπουν μες ΄ τα μάτια σου.
Έχω μιαν άνοιξη κρυμμένη στη σελήνη
που ανθίζει νύχτα
απ τα υγρά σου ποτισμένη.
Έχω τραγούδια
στις τσέπες του παλτού μου κρατημένα
κι ανάμεσά τους ένα βαλς της ενοχής.
Έχω ένα πιάνο στη σοφίτα καρφωμένο
που κι οι χορδές του γουργουρίζουν το όνομά σου.
Και δυο απλίκες κόκκινες
σε φόντο μαύρο
να φωτίζουν τη σιωπή
(το χρόνο να σμιλεύει ωσότου να φανείς).

ΙΙΙ

Έχω μια πόρνη σχεδόν ακίνητη
με τις πληγές της ανοιχτές,
που πίστεψε στον έρωτα μόνο την πρώτη φορά.
Έχω μια σπίθα που με καίει
μα δε ακούω καν τι θέλει να μου πει.
Έχω μια γνώση μα δεν με πιστεύω.
Έχω ανάγκη μια προσευχή.
Έχω μια μάνα που ακόμη πιστεύει σε ‘μένα
και δυο σκυλιά που αγνοούν την ύπαρξη μου.
Έχω έναν κήπο που περιμένει την άνοιξη
και μια ματιά να συμμαζεύει το κενό.
Περίσσεια η δύναμη που με καθήλωσε
κι απόψε.
Θα προσπαθήσω για όλα.

ΙV

Επιρρεπείς στον φόβο και την άνοιξη
Ευάλωτος σαν σε ταξίδι στον χρόνο
Υποταγμένος στην ανωτερότητα του φιλιού σου
Φτάνω στην πόρτα σου
Το ξέρω πως θα με δεχτείς
Με λυπάσαι χρόνια τώρα

V

Οι τζαμπατζήδες απόψε μας απέφευγαν,
αυτοί ξέρουν.
Ήρθαν αργότερα άνθρωποι κακοί,
φρικιά, αλκοολικοί ερωτιάρηδες, πλούσιοι φτωχοί,
φτωχοί πλούσιοι.
Μιλήσαμε ∙
τίποτα δεν άλλαξε.
Η ζωή συνέχισε να εμπνέει.
Η άνοιξη ινκόγκνιτο να κρυφοκοιτά απ’ τον φεγγίτη.

VI

Κοντεύει έξι.
Ξημερώματα και τίποτα δεν δείχνει να βγάζει νόημα.
Μόνο τα παιδιά,
που στα δωμάτιά τους μεγαλώνουν
γεννώντας άνοιξη.

Εμείς

Απατημένοι από μιαν εποχή
και από τα φώτα των δρόμων,
αφανίζοντας ύπουλα τη νύχτα
να περιπαίζουν τον ίσκιο μας,
για μια χαμένη συγκίνηση
πως ταξιδέψαμε
και πως ακόμα γυρνάμε,
μα δεν αλητεύουμε μακριά
και μέχρι τα μάτια να κάψουν ρωτάμε

Εμείς
Κανόνας κι εξαίρεση
Ποιος να ‘ναι πιο τρομερός

Κάθε μια ώρα μπροστά
οι μηχανές θα εφευρίσκουν ένα καινούργιο τέλος

Οι μέρες θα μοιράζονται σε καλές κακές
Οι νύχτες θα ξεριζώνονται καρφώνοντας κάποιο χέρι
Οι έρωτες θα ζυγίζονται μυστικά με ακρίβεια
Η ασφάλεια πάντα θα πέφτει
Οι πτέρυγες όλων των υπέροχων κτιρίων θα συνεχίσουν να είναι γεμάτες
Το φως θα παίρνει σχήμα

Κάθε μια ώρα μπροστά
οι μηχανές θα εφευρίσκουν μια καινούρια αρχή