Μικρή συλλογή

Η χρονομηχανή

Καθώς απ’ το πρωί η νύχτα έπεφτε σταγόνα τη σταγόνα
απ’ έναν μάταιο ουρανό,
η ώρα χαμήλωνε το βλέμμα.
Σαν σε υποχώρηση χωρίς άλλοθι,
κάθε τι πραγματικό.
Χωρίς ζωή καμιά αλήθεια δεν έχει νόημα.
Καλό χειμώνα Πατέρα.
Πες μας τι έκανες στον πόλεμο,
γιατί ακόμη τίποτα δεν έχει τελειώσει
και η φρουρά συνεχίζει να ψεύδεται
Καλό χειμώνα
Μάνα σκυφτή, που κανείς δεν σε ρώτησε.
Καλό χειμώνα Αδέρφια,
που στις σιωπές ντυθήκατε τη γνώση,
άγνωστη, ανερμήνευτη συνήθεια.
Χτυπώ τα πλήκτρα της μηχανής του Πατέρα που δεν γνώρισα,
μα κάτι στις σταγόνες αυτού του πρωινού
μου λέει πως με ξέρει.

 

Ασκήσεις πανικού

Όλα μεταφράζονται σε χρήμα.
Το σαπιοτάβανο δεν λέει να πέσει,
χρόνια το κοιτάζω τις ώρες της αποστροφής.
Πρέπει να φτάσω στ’ αμάξι,
να κλείσω τον κόσμο απ’ έξω.
(Μπερδεύω το τσεκ με το ποίημα)
Τα ψυγεία γεμάτα.
Τα πρόσωπα πίνουν.
Δεν ξέρω γιατί πίνουν
μιας και τίποτα δεν ακούν,
παρά φωτίζονται απ’ τις οθόνες.
(Τα στρατιωτάκια μιλούν για τον πόλεμο
με περηφάνια)
Τα γόνατα μου τρίζουν.
Οι ώμοι μου τρίζουν.
Σκέφτομαι την καύση του νεκρού,
του νεκρού σώματος την τέφρα, του από λάσπη χορτασμένου
που η ζωή την ευτυχία του φύλαξε
ως έσχατο δώρο.

 

Αν η ζωή δεν ήταν ένα μακρόσυρτο αντίο

Σε ντουμανιασμένα διαμερίσματα μεγαλωμένος, παίρνοντας πρωινό μαζί με τζούρες Άσσο Φίλτρο μαλακό, μόνο ρεμάλι μπορεί να βγεις. Και κάπως έτσι θα την έχεις γλυτώσει.

 

Περί πίστεως

Έχω στο σπίτι μου δυο τρεις Θεούς
Τι άλλο να πιστέψω;

 

Πλημμυρίδα

Έχεις μεγαλώσει
Τα μηχανήματα, τώρα, τόσο νεκρά
όσο και τα χαμόγελα των νέων τροβαδούρων
Οι μουσικές στο κεφάλι σου
Οι εικόνες όλες να χορεύουν
στου δρόμου την άσφαλτο
στην ελεύθερη θέα
σε μια ρωγμή ζητούμενο
καθώς μια σκέψη τσιμεντάρεται
απ’ το χέρι του μάστορα χρόνου.
Έχεις μεγαλώσει
Σε ξεθεώνει αυτή η χλεύη
και η μέρα μικραίνει.
Και λες, ¨παρασύρθηκα¨
Κι εδώ κρύβονται όλα τα μυστικά σου
Γίνεσαι τώρα με ανθρώπους
Δένεσαι αναζητώντας
(πώς μπορεί να παρασυρθείς ενάντια;)
Μοιάζει μια προσπάθεια να κρατηθείς
Κι αν θα συρθείς θα ‘ναι για να μείνεις
Μείνε
Αύριο θα κυλίσει κι άλλο νερό στ αυλάκι.

It’s all about hate and trust

Ξύπνησα με βαθιά ριζωμένη μέσα μου

την πίστη πως θα τα καταφέρουμε

Η βροχή συνέχιζε να πέφτει

Τα δέντρα νοτισμένα και ξερά

Η φύση δεν διαπραγματεύεται,

αφηγείται

Πότε σαν ήρεμο ποτάμι που κυλά

Πότε σαν κεραυνός ∙

και όλα σωπαίνουν

Αυτό το μικρό

που πάντα θέλει να γίνεται μεγάλο,

να δηλητηριάσει τον κάθε πόρο της ύπαρξής σου

Ας μείνουμε με την ανάγκη ανεκπλήρωτη.

Γυρεύουμε το τέλος,

που τόσο πολύ μας φοβίζει

Ο ήλιος κρύφτηκε,

μαζί και οι ενοχές για τις μέρες που έφυγαν

Ο ύπνος εξασφάλισε για μια ακόμη φορά

αυτό που είμαστε

Και τα παλούκια εκεί,

καρφωμένα στη γη,

γίνανε ένα με τα σύννεφα.

 

Ένα ψέμα παραπάνω

(στον Κ.Π.)

Μοιραζόμαστε ένα σωρό χαμένα δευτερόλεπτα

και χιλιάδες σιωπές

που δεν βρίσκουν το σθένος να εκκολαφτούν

Η αλήθεια είναι ένα ψέμα παραπάνω

Θα σε σηκώσει απ το γαμημένο παλιομοδίτικο

σκαμπό,

θα τινάξει τα μάτια σου σε κάποιον

ακάλυπτο,

θα σε ζαλίσει σαν μια μπύρα ζεστή

μια κρύα νύχτα

που θα ‘ναι ακόμη νωρίς για παραδείσους

και θα κάψει τα χείλη σου

σαν το τσιγάρο,

το καπνισμένο σε δυο τζούρες

Όλα υποφέρουν

για μια ακόμη ευκαιρία

Όλοι κοιτάν να γαμήσουν

ό,τι  απέμεινε όρθιο

Βροντοφωνάζουν παρών

μπροστά σε κάθε αποτυχημένο θαμώνα

Κάπου ξεχαστήκαμε ∙

ακατάλληλες ώρες,

ακατάλληλοι άνθρωποι,

άντρες,

γυναίκες

Κι ένα ψέμα παραπάνω

είναι ό,τι ακριβώς μας χρειάζεται

Ένα ψέμα και λίγη ακόμα αγάπη

Ένα ψέμα κι ένα ακόμη ποτό

(Ακούμε στο ίδιο όνομα)

Η αλήθεια είναι ένα ψέμα παραπάνω

Ανοίγει πόρτες

κι ασφαλίζει αυλές

Κάθε επιστροφή κρύβει το τέλος

μιας επανάστασης

Το μαρτύρησαν όλα απόψε